III CZP 110/10 – czyli o zakresie art. 129 KPC po nowelizacji

W dniu 5 stycznia 2011 roku Sąd najwyższy odmówił podjęcia uchwały w sprawie następującego zagadnienia prawnego (sygn. akt: III CZP 110/10):

„Czy określony w przepisie art. 6 ust. 3 zdanie 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.) sposób uwierzytelniania odpisów dokumentów przez radców prawnych dotyczy również odpisu pełnomocnictwa procesowego o którym mowa w art. 89 § 1 zdanie 2 k.p.c.?”

Problem, który legł u podstawy zapytania prawnego najpewniej pojawił się w wyniku zestawienia brzmienia przepisów art. 129§2 KPC oraz art. 89§1 zd. 2 KPC. Drugi z cytowanych przepisów pozwala m. in. radcy prawnemu na poświadczenie za zgodność z oryginałem dokumentu pełnomocnictwa, a drugi (obowiązujący od niedawna) ustanawia generalną regułę na mocy której fachowi pełnomocnicy uzyskali możliwość poświadczania za zgodność z oryginałem dokumentów składanych w toku sprawy. Można zatem stwierdzić, że art. 129§2 KPC niejako „skonsumował” swoim zakresem art. 89§1 KPC w cytowanym powyżej zakresie.

Zakładam, że kierujący pytanie prawne miał problem tego typu, że radca prawny będący pełnomocnikiem substytucyjnym innego radcy prawnego (lub adwokata) poświadczył za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa głównego, czego co do zasady robić nie mógł (a co Sąd Najwyższy potwierdził chociażby w uchwale z dnia 23 stycznia 2009 roku, III CZP 118/08). Co do tego, owszem nie było wątpliwości, ale tylko i wyłącznie do czasu znowelizowania art. 129 KPC i przyznania fachowym pełnomocnikom generalnego uprawnienia do uwierzytelniania dokumentów składanych w toku postępowania! Upoważnienie to obejmuje wszystkie dokumenty, a więc również dokument pełnomocnictwa.

Dlatego też, w mojej ocenie Sąd Najwyższy słusznie odmówił podjęcia uchwały w tej sprawie. Nie ma bowiem jakichkolwiek powodów do tego aby traktować art. 89§1 KPC jako normę szczegółową wobec art. 129§2 KPC uznając, iż fachowi pełnomocnicy mogą poświadczyć za zgodność z oryginałem każdy dokument, z wyjątkiem odpisu pełnomocnictwa „głównego”. Nie taka z całą pewnością była intencja ustawodawcy, który najpewniej (nie pierwszy już raz) zapomniał o tym, że nowa regulacja powinna być spójna z tym co w kodeksie już jest – a więc, w tym wypadku o częściowym znowelizowaniu art. 89 KPC (którego §1 w części, na chwilę obecną jest po prostu zbędny).

Na chwilę obecną brak jest uzasadnienia do postanowienia wydanego w sprawie III CZP 110/10, a więc nie wiemy, co sąd napisał. Zakładam jednak, iż odmowa podjęcia uchwały wynikała z oczywistości i braku komplikacji przedstawionego zagadnienia. Taką przynajmniej mam nadzieję.

Dla mnie sprawa jest oczywista – adwokat czy radca prawny będący pełnomocnikami substytucyjnymi mogą, w obecnym stanie prawnym, uwierzytelnić dokument pełnomocnictwa głównego – właśnie na zasadzie art. 129§2 KPC. I ja do tej oczywistej zasady od dłuższego już czasu się stosuję – póki co bez jakiejkolwiek negatywnej reakcji ze strony sądów.

(dla porządku dodam, że o ostatniej i omawianej tutaj nowelizacji art. 129 KPC pisałem tutaj i tutaj).

Tagi: , , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s


%d bloggers like this: