Powołanie dowodu a przedłożenie środka dowodowego

Jak wynika z danych statystycznych, osoby odwiedzające mój blog dosyć często trafiają na niego szukając informacji na temat tego czy obowiązek do podania w pozwie wszystkich twierdzeń i dowodów, statuowany przez legendarny już art. 479(12) KPC, należy rozumieć w ten sposób, że powód musi do pozwu musi załączyć wszystkie środki dowodowe (czyli dokumenty) na które się powołuje.

Jak się okazuje tak oczywista kwestia może budzić wątpliwości, skoro musiał zajmować się nią Sąd Najwyższy. Wszystkie wątpliwości jakie mogą pojawiać się w tym zakresie powinien rozwiewać wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2008 roku, sygn. akt: I CSK 62/08, w którego uzasadnieniu możemy wyczytać, że:

Artykuł 479(12) k.p.c. nakłada na stronę inicjującą proces w sprawie gospodarczej obowiązek zgłoszenia w zasadzie już w pozwie wszystkich dowodów. Wyrażenia „podanie” czy „powołanie” dowodów nie są tożsame znaczeniowo ze słowami „dołącza” czy „przedstawia” do akt środki dowodowe w postaci dokumentów. Wynika to wyraźnie z treści art. 479(12)§2 k.p.c., który normując obowiązek powoda wniesienia wraz pozwem odpisu reklamacji lub wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania używa adekwatnego terminu „dołączyć”.

Stan faktyczny będący przedmiotem powyższej sprawy jest nieco odmienny od mojego wyjściowego założenia – tzn., że wraz z pozwem powód przedłożył niepoświadczone kserokopie, które są nie uznał za dokumenty i tym samym stwierdził, że późniejsze złożenie oryginałów jest już niedopuszczalne. W tym zakresie Sąd Najwyższy stwierdził, że:

Z art. 129 k.p.c. wynika, że jeżeli strona powołuje się w pozwie na dowód z dokumentu musi się liczyć z tym, że będzie obowiązana złożyć w Sądzie oryginał dokumentu i to nie tylko wtedy, gdy nie złożyła jego odpisu, ale także wtedy, gdy jego odpis był załącznikiem pisma. Obowiązek ten powstaje z chwilą zgłoszenia przez stronę przeciwną żądania złożenia dokumentu w oryginale. Obowiązek ten może powstać także w wyniku zarządzenia Sądu (art. 248§1 k.p.c.), przy czym może ono dotyczyć nie tylko stron, ale każdego, u kogo określony dokument się znajduje.

Niemniej jednak myślę, w takim wypadku, że strona nie przedkłada nic – tj. nawet kserokopii dokumentu, powyższy wniosek Sądu Najwyższego nie powinien ulec zmianie (choćby z uwagi na to w jaki sposób sąd wykłada i rozróżnia terminy „podać” i „dołączyć”). Można jedynie stwierdzić, że o ile strona nie będzie spieszyła się z przedłożeniem dokumentu na wezwanie sądu, to może narazić się na niekorzystne skutki procesowe, o których mowa w art. 233§2 KPC, względnie po prostu sąd uzna okoliczność na którą dowód został zgłoszony – za nieudowodnioną. Natomiast absolutnie nie można powiedzieć, że niezałączenie środka dowodowego do pozwu będzie skutkowało sprekludowaniem powołanego dowodu.

Ja co do tego nigdy nie miałem wątpliwości, natomiast wcale nie dziwi mnie, że w praktyce ktoś mógł kiedyś wpaść na pomysł, żeby tak właśnie wykładać przepisy o prekluzji dowodowej. Art. 479(12) KPC, to jak widać zjawisko fascynujące i kto wie do jakich fascynujących wniosków jeszcze nas doprowadzi.

Tagi: , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s


%d bloggers like this: